De stemmen van Cecilia en Denis

Er zijn momenten, onherhaalbare kruispunten van ruimte en tijd, waarop het leven een vraag stelt en het antwoord de loop van je leven voorgoed kan veranderen. Voor ons kwam dat moment toen we veertig werden: we hadden een keuze: ons pad blijven volgen, de bekende weg, de weg die we de onze waren gaan noemen, of van de gebaande paden afwijken, onze passie opnieuw aanwakkeren en misschien een nieuwe versie van ​​de toekomst voor ons zien.

Onze veilige havens lagen ver van de velden, maar we besloten die zekerheid achter ons te laten en een pad te volgen dat we tot dan toe alleen hadden verkend tijdens weekenden waarin we Italië per motor ontdekten. Tijdens een van die weekenden ontmoetten we een onverwachte vriend en beseften we dat we hem nooit meer zouden loslaten. Sommigen noemen hem "rood goud", en zo is het ook: het is echt de meest gewaardeerde specerij. Hij is het kostbaarst omdat de teelt en de oogst uitsluitend met de hand moeten gebeuren, met evenveel zorg en aandacht als we bewaren voor de mensen van wie we houden.

Dus gingen we weer studeren, want je kunt nooit genoeg leren, en we hebben het stuk grond waar ooit wijngaarden stonden omgevormd en er een thuis van gemaakt, vlak naast het onze, aan de voet van de heuvels van Reggio. Sommige familieleden keken ons met grote ogen vol verbazing aan en dachten waarschijnlijk dat we een bevlieging hadden, want waarom zou iemand anders zijn vakanties en weekenden opgeven voor een specerij die saffraan heet?

Maar soms moet je ernaar luisteren, naar dat snufje waanzin, als je voor een uitdaging staat. Vandaag leven we voor de saffraan: hij bepaalt het ritme van onze dagen. Voor de saffraan gaat tijdens de lange oogstdagen de wekker om vier uur 's ochtends en gaan we in onze overall met zaklampen de velden in, in de kou en in de regen. We komen thuis onder de modder, vol van een prettige vermoeidheid die helemaal naar overwinning smaakt.

Het is niet makkelijk om aan onze gewoonten te ontsnappen en terug te denken aan het leven van vroeger: snel, zonder een seconde om stil te staan, te kijken of te ademen. Daar draait ons project om: "herdenken", het heden opnieuw vormgeven om met de natuur te kunnen leven en samenleven, te genieten van wat ze de zintuigen schenkt en het ritme van elk moment te respecteren.

We zien vaak verbazing in de blikken van de mensen die we ontmoeten; soms zijn ze verrast door hoeveel van onszelf, onze geschiedenis en onze familie in ons dagelijks werk stroomt. Maar als we zelf mochten kiezen hoe we het noemen, zouden we het waarschijnlijk geen "werk" noemen. Het lijkt eerder op een prachtig avontuur, de sleutel tot een geluk dat een paar jaar geleden onbereikbaar leek. 

Misschien is het waar dat we een weg omhoog hebben gekozen, misschien was die niet zo stralend als alle andere, misschien moeilijker te volgen, maar dat maakte ons niet uit, want het was ons pad.

Credits:
Tekst van Carlotta Fiore
Foto van Diego Rosselli